సంధ్యా!
నీ దేహ పరిష్వంగం లో ఒదిగి పోవాలని
అనాదిగా ఎదురు చూస్తున్నా
ఆ మహోన్నత సమయం కోసం
సమస్త ప్రకృతి నా వేపే చూస్తోంది
సువిశాల శూన్యం లో
మన దారులు సమాంతర రేఖలేనేమో!
నేనొక అగ్ని శిఖనని
ఏ అనుభూతులూ అఖ్ఖర్లేదని గర్వం
అందుకే కదూ ఒంటరినయ్యాను
ఇదంతా నీ గురించి తెలియక ముందు
తొలిసారి నీ గురించి విన్నాక
మన్సులో తెలియని అలజడి.
ప్రతి రోజు అందంగా ముస్తబై
నిన్ను చూడాలని వస్తున్నా
నీ జాడ తెలియక మంది పడుతూ
తూరుపునుండి పశ్చిమానికి వెతుకుతున్నా!
నా గమనం లో…
ఎందరో నన్నాడిపోసుకుంటున్నారు
కాల్చేస్తున్నానని, మాడ్చేస్తున్నానని
నేనేం చేయను సంధ్యా?
నీ విరహంలో నేనొక సమిధను
నేనెట్లా కాల్చను…
స్వయంగా నేనే కాలిపోతుంటే!
నువు నాకంటే ముందుగా
నా దారిలోనే వెలుతున్నావని తెలిసింది
అయినా నిన్ను చేరలేకున్నాను
నువ్వెలా ఉంటావో చూసిరమ్మని
చందురున్ని పంపా
నీ అందం చూసి గులామై
నీ నుదుట సింధూరమయ్యాడని
తరవాత తెలిసింది
నా శరీరాన్ని ముక్కలుగా చేసి
చుక్కలుగా పంపా…
మోసం చేసి..
నీ చెక్కిట కెంపులయ్యాయి
వాయువుని పంపా..
నీ సమాచారం చెప్పమని…
సమస్త ప్రాణికి ఆహ్లాదం పంచుతున్నాడంట నీతో కలిసి
వరుణిన్ని పంపా నిన్ను ముద్దగా తడపమని
అపుడైనా చలికి వణుకుతూ…
నా బాహువుల్లో ఒదిగిపోతావని
శూన్యం నుండి రాలే ప్రతి చినుకునూ
నిన్ను చేరనివ్వడం లేదు భూదేవి.

కొండా కోనా
చెట్టూ పుట్టా
పశు పక్షి…మనుషులు
సమస్త లోకమూ
నీ రాకకై ఎదురు చూస్తున్నాయట
సేద తీరుస్తావని
ఎందరికో ఆత్మీయమైన నీ రాక
నాకు మాత్రమే కరువయ్యిందేం..?

ఎడబాటు…
ఎందరో కవులు ప్రభందాల్లో
ఎంతో అందంగా వర్ణించారు
యావత్ప్రపంచంలోని
సమస్త వస్తు గుణాలతో పోల్చారు
విరహం…
కాల్చేస్తుందనీ…
మాడ్చేస్తుందనీ…
స్వయంజలితమైన నేను
అనుభవిస్తున్న విరహాన్ని
ఏ మాటలతో వర్ణించను సంధ్యా!
కాల్చడం, మాడ్చడం వంటి మాటలు చాలవు
సప్త లోకాల్లోని భాషల్ని వెతికినా
నేననుభవించే విరహాన్ని వివరించే పదాలు లేవు

ఎదురు చూపుల్లో…
ఎంతో ఆనందం ఉంటుందంటారు
నీ ఎదురు చూపుల్లో నాకెందుకింత విషాదం
పదే పదే…
నీవు సంచరిచే దారుల్లో వేచి ఉంటానా!
అక్కడేమున్నాయని?
నువ్వు లేవు నవ్వుల్లేవు
మనసు లేదు మమతల్లేవు
చూపుల్లేవు ప్రేమల్లేవు
అంతా విషాదమే…
అయినా నీ కోసమే నా నిరీక్షణ

వసంత కాలం లో ఆమని కోయిల
ఎంత ఆనదంగా గీతాల్నాలపిస్తోంది
నా విరహాగ్నిని ఏ మాత్రం చల్లార్చలేని
అ గీతాల్ని ఎలా ఆస్వాదించను
కళ్ళన్నీ దు:ఖ జలధులై వర్శిస్తుంటే
ఓదార్పునిచ్చే తోడు లేని జీవితంతో
ఎంత కాలమీ పోరాటం?

సూర్యున్ని ఆర్పేసి
పడమటింటి గూట్లో
వెన్నెలదీపాన్ని వెలిగిస్తోంది దినం
అష్ట దిక్కులేకమై
ఎందుకని దినాన్ని ప్రశ్నిస్తే
నా సంధ్య కోసమంది
దినం దీపం వెలిగించే వేళ
పడమటి కనుమల్లో
కుంగిపోతున్న నన్ను
పక్షులు పలకరిస్తే
గొంతు పెగల లేదు
నిప్పులు చెరిగే నీలో కన్నీళ్ళా అని
పక్షులు చెప్పేవరకు తెలీదు
నాలోనూ హిమనదాలున్నాయని

సంధ్యా!
నీవు లేని నేను లేనని తెలుసు నీకెపుడో
తెలిసి నేను నిన్ను చేరినా
తెలియక నే పడిన వెతలెన్నో
తెలియని అఙ్ఞానాంధకారంలో
అలసి సొలసి నేను తిరుగుతుంటే
తెలిసీ తెలియనట్లు వెన్నంటే ఉంటూ
జాడ తెలియనీకుండా..
బ్రతుకు సమిధలో ఆజ్యం పోస్తున్నావు
నీ ఊహలు నా మది నిండా నింపుకుని
నీ సందిట చేరాలని కలలు కంటూ వచ్చాను
నీవు కనిపించలేదని విలపించానే గాని
నింగి నీ సదనమని, వెన్నెల నీ వదనమని
కళ్ళుండీ చూడలేక పోయాను
నీ చేతిలో చెయ్యేసి
పున్నమి వెన్నెల వెలుగుల్లో
కృష్ణా తీరపు ఇసుక తిన్నెల్లో అడుగులెయ్యాలని
పొంగి పోయనేగాని
పొంగి పొరలే తరంగాలు
నీ మేని పొంగులని
తెలివుండీ తెలుసుకోలేక పోయాను
నీ పలుకు కోసం, నీ చల్లని చూపు కోసం
వీనులను వినువీధిలో పరిచాను
నీ పలుకు కోసం నా గుండె చప్పుడాపుకున్నాను
నీ రాకకై నేలనై పచ్చని తివాసీ పరిచాను
దారి చూపేందుకు నే వెన్నెలనౌదామనుకుంటే
నెల సగమే వెలిగే వెన్నెల కావొద్దని మనసొకటే గోల!
సముద్రమంత సంబరంతో
నీ చంద్ర వదన శోభకు
తరువుల పచ్చదనాన్ని, విరుల తెల్లదనాన్ని
వెన్నెల చల్లదనాన్ని
పారిజాత పరిమళాలతో రంగరించి
మదిలోని భావ తరంగాల్ని
అనురాగ రసాల్లో కలిపి ముద్ద చేసి
నీ సుతి మెత్తని పాదాలకు పారాణి పూయాలని
నీ పలకరింపుతో పులకరించాలని
నీ ఎద సందిట పరవశించాలని
నా తనువంతా కళ్ళుగా నిరీక్షిస్తున్నా…

1
నువు చూసింది ఒక క్షణమే
ఆ క్షణం నాలో కలిగిన స్పందన
ఈ జీవితానికి సరిపోయేంత
అనంతమైన ఎడబాటు తరువాత
నిన్ను చూసిన ఆనందం..
ఎలా వర్ణించను..

2
నా హృదయాన్ని గుడిగా మలచి
నీ ప్రతి రూపాన్ని దేవతగా నిలిపా
నా రక్త మాంసాలనే నైవేద్యంగా పెట్టా
కనికరమైన లేకుండా కాల రాచి పోతావేం?

3
సఖీ..
నీ తలపులు
నా గుండెను పిండినపుడు
రక్తం కన్నీరై కారుతోంది
కనీరు వరదలౌతూనే ఉంది
కాలం కరిగిపోతూనే ఉంది
చెలీ..
నీ వలపు వలలో నను బంధించి
ప్రపంచంలోని తక్కిన ఆనందాలకు..
నన్నతీతున్ని చేసావు.

నువ్వు నాతో ఆడుకుంటున్నావో
నేను నీతో ఆడుకుంటున్నానో
అర్థం కావటం లేదు
మనిద్దరి మధ్య ఎప్పుడు ఎలా
ఈ దాగుడు మూతలాట మొదలైందో తెలియదు
ఏ క్షణాన మనిద్దరి మధ్య మాటలన్నీ నిశ్శబ్దమై
సైగల భాషలోకి తర్జుమా అయ్యాయో
అంతకన్నా తెలియదు
ఉషోదయ వేల
అందంగా ముస్తాబై
గుమ్మం దాటే నిన్ను
నా ఇంటి ద్వారాన్నై పరికిస్తున్నప్పుడు
కాలమెంతయ్యిందో తెలీయదు
భోజనానికి రారా అని
అమ్మ కేక విన్నపుడు తెలిసింది
సాయంకాలపు నీ మాయాజాలంలో
మునిగిపోవడానికి మరి కాస్త సమయముందని
సంధ్యా సమయాన
వీధిలోకి, ఇంటిలోకి
నువ్వు చేసే పచార్లు
మధ్యలో నువ్వు విసిరే వాలు చూపులు
కత్తులై నా హృదయాన్ని చీలుస్తాయని
నేనేనాడూ కలగన లేదు
మన మధ్య సరదాగా మొదలైన ఆట
నన్నో పనికిమాలిన వాడిగా మారుస్తుందని
నాకేం తెలుసు..
నీ నవ్వుల్లో ఏ పువ్వులున్నాయో
వాటి పరిమళాలు మాత్రం
నా నరాల్ని తెంచుతున్నాయి
నిన్ను చూసినప్పుడల్లా
నా కను పాపలు విచ్చ్కుంటాయి
అడుగులు తడబడతాయి
హృదయస్పందన పదింతలవుతుంది
గొంతు పెగలదు..
నువ్వెప్పుడొక తెగని కనికట్టు
నీ మేని సుగంధాలొక
ఎనస్తీషియాలా..
నన్ను నిశ్చలున్ని చేస్తూనె ఉన్నాయి
ఇప్పటిదాకా..
నాతో నువ్వాడిందంతా దొంగాటా..
చీకట్లు ముసురుకుంటున్నా
వసార్లోని పడక్కుర్చీనొదలక
చదువుకుంటున్నాని మీ వాళ్ళని మభ్యపరుస్తూ
మా ఇంటి గుమ్మనికేసి నీ చూపులు విసురుతూ
ఏం మాయ చేసావో నీకే ఎరుక
అదుగో…
అప్పటి నుండే
నా తనువును తలుపులకు అంకితమిచ్చి
నీ తలపులతో ద్వారన్నాయ్యాను
ఇది దొంగాటా..?

ఎంత చల్లని వేకువ
నలు దిశలూ మేలుకుని
కనులు తెరిచి పరికిస్తున్నై
తూరుపు దిక్కున అపుడే
విచుకుంటున్న సూర్య కమలం
ప్రశాంతమైన సముద్ర తీరం
మార్నింగ్ వాక్ లూ, పుణ్య స్నానాలు
పసి హృదయాల ఆటపాటలు
సందడే సందడి..
నెలవంక లేత వన్నెల్ని
చిన్న భిన్నం చేస్తూ
మబ్బు విరుపుల్లో దిన రాజు
ఇంతలేసి కన్నులతో ఏం చూస్తున్నాడో!
ఇంతలో…
తూరుపు గొంతులో హా హాకారాలు
దక్షిణ దిక్కున గుండెలు పగిలే ఆక్రందనలు
ఉప్పెనో, ఉత్పాతమో..
కడలి గర్భాన రేగిందో కలకలం..
అవనీతలాన్ని అతలకుతలం చేసింది.

సముద్రుడా..!
నిర్దయా ముద్రుడా..!
సుప్రభాత వెలుగు రేఖల్లో
ఉల్లాసంగ, ఉత్సాహంగా నీ దగ్గరకొస్తే..
ఎగసి పడుతున్న నిన్ను చూసి
‘ పున్నమి ‘ ఉత్సాహమనుకున్నా
మరునిమిషంలో…
మరుభూమిగ మార్చే హెచ్చరికలని
ఊపిరితో మిగిలాక గానీ తెలుసుకోలేకపోయా!
ఎంత చిత్రం..!
పుణ్యం పంచుతావనొస్తే
అలల పాశాలు విసిరి అసువులు దీసావు
భూదేవి కంపించిందని
భూత దయ మాని భూతమై వెంటాడావు
కెరటాల విస్ఫు లింగాలను వెదజల్లి
ఊళ్ళనే తుడిచి పెట్టావు
నలుదిక్కులా…
నిట్ట నిలువై లేచి
నీ కబంధ హస్తాల్ని విసిరి
స్వైర విహారం చేస్తూ
ఉత్తుంగ తరంగమై కుత్తుకలుత్తరించావు
నీ శక్తిని చూసి..
దక్షాధ్వరంలో..
పరాశక్తి సైతం నిస్సహాయగా నిలిచింది

ఇంకా కోలుకోనే లేదు
మళ్ళీ వచ్చావా!
ఆ గాయాలింకా మాననే లేదు
కొత్తగాయాలనెలా భరించేది?
అప్పటి నీ నామ ధేయం సునామీ
ఇప్పుడేమని పిలవాలి.

మంత్రాలయంలో రాఘవేంద్రుని సాక్షిగా
ఊపిరి వదిలిన నా సోదరుల ఉసురు
నీకు తప్పకుండా తగులుతుంది
అదేం ఖర్మో..
పుణ్యం కోసం పోయిన ప్రతిసారీ
అసువులు దీస్తున్నావు.

నిన్న మొన్నటి వరకు
నీ ఒడిలో ఆడుకోనిచ్చావు
అంతలోనే..
నీ కడుపులో చేర్చుకున్నావు
నీ కిది న్యాయమా క్రిష్ణమ్మా!

మా దేశంలో స్వాములూ, బబాలు కోకొల్లలు
దైవాంశ సంభూతులం,
దేవ ధూతలం అంటారు..
అనంతం లో పుట్టిన ఏ దే వుడూ
నీ విలయ తాండవం గురించి చెప్పడు
గుట్టు విప్పుతాను గుండెలో పెట్టుకో
అవసరానికి అందరూ దొంగలే..
స్కాముల స్వాములే..
అనర్థం జరిగిపోయాక
సభలు పెట్టి మరీ చింతించే రకం
అన్నట్లు చెపాటం మరిచా!
మా నాయకులూ మరీనూ!
అధికారముంటె ఓ తరహా
లేకుంటే మరో తరహా
ప్రకృతి మాపైఅ కన్నెర్ర చేస్తే
మా నాయకులొకరినొకరు దూషించుకుంటారు
శవ రాజకీయాలతో శివ తాండవం చేస్తారు
జోలె పట్టుకుని తిరిపెమెత్తుతారు
వీధికో నాయకుడు పుట్టుకొస్తాడు
వీళ్ళంతా మా కన్నీళ్ళు తుడుస్తారని
ఆశగా ఎదురు చూస్తూ
అనాదిగా మోసపోతూనే ఉన్నాము
గుప్పెడు మెతుకులు
మా గొంతులో నింపుకోవడానికి
ఉగ్గబట్టుకున్న జవ జీవాల్ని కూడదీసుకుంటూ
జీవన సమరానికి సమాయాత్తమవుతాము.

మిత్రమా!
నే కోరుకున్నది నీరేళ్ళ నా జీవితం
నా ఆశల్నీ, అనుభూతుల్నీ,
పంచుకునే ఒక నిండు హృదయాన్ని.
కానీ..
మమకారంతో కళ్ళు మూసుకు పోయిన పెద్దరికం
నా ఆశల్ని అడియాసలుగా,
అనుభూతుల్ని పెను తుఫానుగా మార్చింది
ఎన్నో ఆశలతో నిర్మించుకున్న నా ఆశల సౌధం
దాని ఉక్కు పాదాల క్రింద నలిగిపోయింది
నా అనుభూతులకు గండి కొట్టి
నే కన్న కలల్ని కల్లలు చేసింది
నాకూ మనసుంటుందని,
దానికీ కోరికలుంటాయని
తెలుసుకోలేక
మరో ఉరికొయ్యను సిద్ధం చేసి
నన్ను జీవశ్ఛవంగా మిగిల్చింది

తుళ్ళిపడ్డాను ఒక క్షణం
అప్పుడు తెలీదు నాకు
ఆ క్షణం ప్రేమకు బీజమవుతుందని
చూపు కలిసింది
నాలో వేన వేల ప్రకంపనలు
తూరుపు సూరీడై పయనిస్తూ
మది నుండి ఎగసి
సన్నని ధార కట్టి
నా దేహాన్ని నిలువెల్లా ముంచెత్తింది
ఆ అప్రకటిత భావనా ప్రకంపనల్లోంచి
అదిరి పడి లేచాను

వస్తున్నానా!
రప్పిస్తున్నావా!
నిన్ను చూసే క్షణం కోసం
నా గమ్యాన్ని నిర్దేశించుకుంటూ
నిద్ర నుండి లేచి
మెలకువలో మెరుపునై
నీ వేపు పరిగెత్తుకు వస్తున్నా
వెనక్కు తీరక్కుండానే నన్ను చూస్తూ
క్షణంలోనే కనుమరుగవుతున్నావు.

చెయ్యెత్తి పిలుస్తోంది సూర్యోదయం
నిన్ను చేరుకునే వేలయ్యిందని
నా మది సంద్రంలో
ఆవేదనల మట్టం పెరిగింది
కట్టలు తెంచుకుని
నీ ప్రేమలోకంలోకి
మౌనంగా ప్రవేశిస్తున్నాను
గాలి తరగనై నిన్ను తాకేందుకు

ఉదయ కాంతిలా వచ్చి
నా కన్నుల్లో కాంతులు నింపి
అసమాన రూపంతో మురిపించి
మధురానుభూతుని మిగిల్చి
కనుమరుగవుతున్నావా!

నీకిది న్యాయమా!
సుదీర్ఘ నిరీక్షణానంతరం
నిన్ను చూస్తాననే ఆనదం కంటే
తిరిగి వెళతావనే దిగులే
నన్ను ఒంటరిని చేస్తుంది

నడి నెత్తిన సూరీడు సెగలు గక్కుతున్నాడు
విశ్రమించు నెఛ్ఛెలీ! విశ్రమించు!
తెంపరి గాలి నిప్పుల గుండం నుండి నడిచొస్తోంది
నీ సుకుమార దేహాన్ని గాయపరచడానికి
బెజవాడ నగరం బ్లేజ్ వాడై
రవ్యుష్ణ గాలుల్లో రగులుకుంటోంది
అయినా విశ్రమించకుండా
సౌందర్యానంద సమూహం లోంచి
సెగల వడల్లో చర చరా నడిచెలుతున్నావు
క్షణ క్షణాన్నీ…
అందులోని అణువంత నన్ను విడిచెలుతున్నావు

మందస్మితా!
నా వ్యక్తిగతమైన నిన్ను
నా ఆచరణల్లోకి అనువదించుకుని
అభిమానంతో..
నిరంతరం నిన్ను వెంటాడుతున్నాను
నీ రూపు చిక్కని ఎండలో
గాధమైన వన్నెలతో చిక్కపడ్డది!
గోర్వెచ్చని వెలుతుర్లో
చల్లని పవనం వీచే వేల
నీకు గుర్తొచ్చిన రూపమేదో
నీ అధరాలను తాకి వుంటుంది
ఆ చిర్నవ్వు చరిత్ర ఓ స్వప్నమంత

ఆ క్షణాన…
ఈ సెగల పొగల్లో
ఆకశంలోకి ఆవిరినై ఎగిరి
నేలమీది నిన్ను తడుపుకుని
చూడాలని ఉంది!
నిశితమైన నీ చూపుల్లో చిక్కుకుని
నిన్ను తొణికించాలనుంది

నీ కళ్ళల్లోంచి
నీ హృదయంలోకి చేరుకుని
నిన్ను తొణికించాలనుంది.

వెదికి వెదికి తిరుగుతూ
ఎండను దాటి…
నిన్ను చేరుకుంటున్నపుడు
నీ కళ్ళలోని సందిగ్ధం
నన్ను కట్టి పడేస్తోంది
పగటి ఆకాశంలోని..
చుక్కల్ని చూడగల నీ కళ్ళకు
నా కళ్ళకు కలుపుకుని చదవగలను
అందుకే…
ఆ చూపు వెంట గాయపడి వస్తున్నను
నన్నెందుకిన్ని సంకేతాలతో పలకరిస్తావు?
వెళ్ళినా వస్తావు!
నన్నెందుకిలా స్పృశిస్తావు?

ఆగు నెచ్చెలీ! ఆగు!
నీ కోసం గాలి గూండా
సూరీడుతో కుమ్మక్కై
సెగల కత్తి నూరుతోంది
ఆగు నెచ్చెలీ! ఆగు!
తెరలు తెరలుగా వడ గాలి
నీ కెంపు చెంపల్ని స్పృశించేందుకు
పని గట్టుకుని పరివేక్షిస్తోంది
నీరసంగా వాలుతున్న నీ కను రెప్పల్లోంచి
కారుతోన్న నీ సౌందర్యాన్ని
కాలం తన సంధ్యా బాలకు పంచుతోంది
విరహంలో తడిసిన నా చిర్నవ్వు
వర్తమానాన్ని భరించదు
నువ్వు ఒకేసారి
వాస్తవమై స్వప్నంలా కనిపిస్తావు
తప్పిపోతున్నాం ఒకే ఒక క్షణంలో
కాలం ఎంత విలువైనదో తెలియడానికి
ఒకేసారి ప్రత్యక్షమై అదృశ్యమవుతావు.

నా చెమటని ఆరనివ్వని ఎండ
ఎర్రని నిప్పుల్ని రాలుస్తోంది
నా పాదాలకంటిన మట్టి
మరి కొందరికి మార్గదర్శకం
నా శరీరంలో ఒంటరి సమయం
ఎర్రని మంటల్ని జ్వలిస్తున్నా
నిన్ను చూడాలనే తపత్రయ చిత్రాన్ని
స్వర్ణ కాంప్లెక్స్ దాకా మోసుకొస్తాను
నీ పై నా ప్రేమ అనంతం
నీ జీవితం నీ స్వంతం కానివ్వని క్షణాన
నన్నుపయోగించుకునే క్షణం కోసం
నిరీక్షిస్తాను..
ప్రతి నిమిషాన్నీ నీ కోసం కేటాయిస్తాను
నీకు అర్థం కాని సత్యమే ప్రేమ!
అది నీ వద్ద వికసిస్తుంది
ఆ వికాసాన్ని…
నేననుభవించే వరకు
నువ్వు రావు – నేను వెళ్ళను!

నీ కంప్యూటర్ కీ బోర్డులోకి
నా నరాలను లాగి బిగించి..
నీ చేతికందివస్తాను
నిన్ను స్పృశించేందుకు!

నాలో నువు మిగిల్చిన
వేదనా ముద్రల్ని మోసుకుని
నీ మోనిటర్ పై
అనంతమై గోచరిస్తాను.
సెర్చింజనై వెతుకుతాను!
బ్రతుకంతా నిరీక్షిస్తాను
నీలో లీనమయ్యేందుకు!

మరో పసి మొగ్గ నేల రాలింది
పంట కాల్వలో శవమై తేలింది
చేయని నేరానికి బలై పోయింది
వీధి వీధికో చరిత్ర
వీధి లోని అనాధలదో చరిత్ర
విసిరేసిన మెతుకులే పంచభక్ష్య పరమాన్నాలుగా
కటిక నేలనే పట్టు పరుపులుగా
పవలించే అభాగ్యులు…
అడుగడుగునా అన్నార్తులు…
ఎక్కడి నుండి వచ్చారు?
ఆకాశం నుండి ఊడి పడ్డారా?
భూగర్భం నుండి పుట్టుకొచ్చారా?
లేదే!
మదమెక్కిన కామాంధుల
క్షణిక సుఖంలోంచి పుట్టుకొచ్చారు!
రహదారుల కూడళ్ళలో రమించుకునే పశువుల్లా
చీకటి పరదాల మాటున వస్త్రాల్ని వొలుచుకునే యువత
ప్రేమ పేరుతో ఆత్మ వంచన చేసుకుంటూ
తలకెక్కిన మైధునపు నిషాలో
ఒళ్ళు మరచి కైనీడల్లో ఆడుకునే
రాసక్రీడల్లోంచి పుట్టుకొచ్చారు

యుక్తవయసు రాగానే అమ్మాయిల వెంట పడే పోకిరీలు
మాయ మాటలు చెప్పి అతివల్ని గర్భవతుల్ని చేస్తున్నారు
మోసగించబడిన వనిత ఏటికి ఎదురీదినట్లు
మానవత మృగ్యమై పోయిన జనారణ్యంలో
రాబందుల్లా పొడుచుకు తినే సమాజంతో
ఒంటరి పోరాటం సాగించ లేక
నమ్మిన వాడు నట్టేట ముంచినప్పుడు
కన్నవారి కరుణకు నోచుకో లేక
ప్రపంచమంత ఎదిగిన పాపాల్ని పిండాలుగా
తమ గర్భంలో మోస్తున్నారు
క్షణిక ఆకర్షణకే ప్రేమ అనే పేరు పెట్టుకుని
కసాయి వాడిన నమ్మిన గొర్రెల్లా..
నయ వంచకుల వెంట నడుస్తున్నారు.

ఆడ జన్మకు పరమార్థం మాతృత్వం అంటారు
అమ్మా అనే పిలుపులో
ఆనందం చవి చూస్తుందంటారు
అల్లంటిది…
పేగు తెంచుకు పుట్టిన బిడ్డ
పంట కాల్వ పాలయ్యాడని
పరితపించే ఆ తల్లి హృదయ ఘోష
మీ చెవులకు సోకలేదా?
ఏ కర్కశ హృదయం కాల రాచిందో
కన్న తల్లికి కడుపు కోత మిగిలింది
పురిటి పొత్తిళ్ళలో
అమ్మ ఒడి వెచ్చదనాన్ని ఆస్వాదిస్తూ
కేరింతలు కొట్టాల్సిన పసికూన
నేల తల్లి ఒడిలో..
సూర్యుని వెచ్చదనానికి..
లోకపు పాపపు పోకడలు తెలీక
మాయా మాలిన్యాలు చూడలేక
అమాయకంగా,
శాశ్వతంగా నిద్రిస్తోంది

గడప దాటిన ఆడది
పుట్టింటికి తిరిగి రాలేక
కట్టుబాట్లు కాల రాచిందని
కాకుల్లా పొడుచుకు తినే ఇరుగు పొరుగు
నమ్మిన వాడు నట్టేట ముంచి పోయాడనే
బాధల మధ్య
సమాజంతో సమరం సాగించలేక
వేశ్యా గృహాల కో..
ఆరడుగుల నేలకో..
తమ జీవితాలను అంకితం చేస్తున్నారు.

బద్దకంగా ఒళ్ళు విరుచుకుంటూ
మంచం దిగానో సోమరి ఉదయాన
అలవాటుగా అందుకున్నాను టీవి  రిమోట్
కనిపించిందో వార్త శుభోదయాన అశుభమై
వెల్లువెత్తిన ఉగ్రవాదపు అనైతిక చర్య
చెలరేగిన కిరాయి మూకల పదఘట్టన
హృదయాలను కలచి వేసే దీనుల ఆక్రందన
ఏమై పోతోందీ నవ భారత భవితవ్యం
ఎటు పయనిస్తోందీ యువతరం
కన్న కలలు కల్లలయ్యాయని కలవర పడుతోంది
కనిపించిన దారెమ్మట పరుగులెడుతోంది
ఇదేనా నేటి యువకుల ఆలోచనా సరళి
యువతరానికి ఆదర్ష పురుషుడు ఫ్రాంక్ కాంపర్
వారి ఆశయాలకు గురువు ఒసామ బిన్ లాడేన్
మరిచి పోయింది నేతి యువత ఫ్రాంక్, లాడేన్ ల చరిత్ర
ఏ క్షణాన అన్నాడో శ్రీ శ్రీ
“ఏ జాతి చరిత్ర చూసినా ఏమున్నది గర్వ కారణం
నర జాతి చరిత్ర సమస్తం పర పీడన పరాయణత్వం” అని

ఏ దేశ చరిత్ర చూసినా ఏమున్నది గర్వ కారణం
మానవ జీవితం సమస్తం ఊచకోతల మయం
ఆదర్శంగా నిలవాల్సిన యువతరం
అవినీతికి దగ్గరైనప్పుడు
భద్రతకే అభద్రతా భావం
ఎటు పయనిస్తోందీ నవశకం
తరాలు మారినా అంతరాలు మారని ముష్కరులు, మూఢులు
సృష్టించిన విలయ తాందవంలో
ఉద్భవించిన రక్తపుటేరుల్లో కొట్టుకు పోతోంది
ఇది చాలదా అన్నట్లు
దొడ్డి దారిన కిరాయి మూకల్ని ఉసిగొల్పి
పబ్బం గడుపుకునే కిరాతక రాజకీయం
పెంచి పోశిస్తున్న విష సర్పాలు
సరిహద్దు వివాదాల విధ్వంసాలతో
రక్తపు చారికలు అంటుకున్న కాశ్మీరీ శ్వేత వర్ణ తివాచీ
అట్లాంటిక్ పై కనిష్కను పేల్చిన ఉగ్రవాద చర్య(1985)
అస్సాం లో బోడోలు,
శ్రీలంకలో LTTE,
అఫ్ఘనీ కిరాయి ఉగ్రవాదం
లేదంటే అల్-ఉమా తీవ్రవాదం
దేశ నాయకులను మాంసపు ముద్దలుగస
నేల పాలు చేసే మానవ బాంబులు
ఇలా ఎటు చూసినా తెర్రరిజపు నీలి నీడలు
కసాయీల కసరత్తుల్లో
కరుడు కట్టిన కార్పణ్యం చూడు
తరిగి పోతున్న మానవ నైతిక విలువలు చూడు
బోస్నియా, చెచెన్యా, తజకిస్తాన్ లేకుంటే కాశ్మీర్
ఏ ప్రాంతమైన, ఏ దేశమైనా
తీవ్ర వాదపు చూపు ప్రసరించని చోటు లేదు
ఉగ్రవాద రక్కసి కబంధ
హస్తాల్లో చిక్కిన
సూడాన్, దార్-స్సలాం, నైరోబీలు
తెర్రరిజపువిధ్వంసాలకు మూగ సాక్ష్యాలు. 

  
    
వ్రాసినది : సెప్టెంబర్ 1998

అమెను ప్రేమిస్తున్నావా? అంటే
అవును, అహర్నిషలు అంటాను
మరి దేవున్ని అనడిగితే
లేదు, అందుకు సమయం ఎక్కడుంది! అంటాను
నువు నాకు తెలిసిన నాటి నుంచి
నీకే అంకితమై, అనింటికీ దూరమయ్యాను

కళ్ళు మూతలు పడుతున్నవి
చుక్కలు మిణుకు మిణుకుమంటున్నవి
నీలో ఏ మార్పూ లేదు…
భవంతుల తలుపులు బిగించి
నిద్రకు ఉపక్రమిచే వేళ
మంచు వెన్నెల్లో
నీ తలపులతో తపిస్తూ చూస్తున్నాను
రెప్ప పాటులో
తలుపు తెరుచుకుని నీవొస్తావు
నేను చూపుగా మారి నిన్నల్లుకుంటాను
సంధ్య సమీరాన్నై
నిన్ను స్పృశిస్తాను
నిన్నల్లుకున్న చూపుకో
స్పృశించిన సమీరానికో
ఒడలంతా నిగడ దీసుకున్న
నువ్వొక హిమవన్నగ శృంగారానివి
నువ్వంటే నాకెప్పుడూ పిచ్చే.

నీ కోసం..
రేయింబవళ్ళ పరిభ్రమణంలో
సవా లక్ష రూపాలెత్తిన వాణ్ని
సందేళ..
మచు దీపాన్నై
నీకు వెండి వెలుగుల హారతిస్తున్నాను,
చంద్ర కిరణమై నిన్ను స్పృశిస్తున్నాను,
నీ కురుల మధ్య పొగడ పూవునై
నాట్యాలాడుతున్నాను,
చలి వెలుగు జిలుగు చెరగులతో
నిన్ను ఆలింగించుకుంటున్నాను,
చివరికి నా ఉనికిని గుర్తించి
సిగ్గుల మొగ్గలై రాలిన
రంగు పూల రాశిలో
వసంతమాడిన వాన్ని
నేనిలా ఎప్పుడూ నీ కోసం తపిస్తూ, జపిస్తూ
నీవెప్పుడూ అలా నిర్లిప్తంగా నా వేపు చూస్తూ..
ఇడియట్ ని కదా..!
నీ చూపుల లిపి నాకు అర్థం కాదాయె!

ప్రియా!
నిన్ను చూసిన తొలి క్షణమే
నీ రూపం నన్ను పిచివాణ్ణి చేసింది
ఆ క్షణమే నా జీవితం నీతో పంచుకోవాలనుకున్నాను
మరువలేని నీ వ్యక్తిత్వం
మరపు రాని నీ చిరునవ్వు
నాకు కాకుండా మరో వ్యక్తికి అంకితమైతే
నా జీవిత యానంలో చీకటి అలుముకుంటుంది
గతి తప్పుతున్న నీ నడవడిక
ఛిద్రం పడక ముందే మేలికో
ప్రేమ బంధం విలువ తెలుసుకో
ఎండమావులు నీ జీవితంలో అలుముకోక ముందే
సెలయేటిని వెతికి పట్టుకో
తియ్యదనం ఆశించే నీకు
చేదు అనుభవం ఎదురుకాకముందే
నీవు నమ్మిన వ్యక్తి వ్యక్తిత్వం తెలుసుకో
నమ్మక ద్రోహం అనే విష సర్పం
నిన్ను కాటేయక ముందే
నిజమైన ప్రేమామృతపు విలువ తెలుసుకో
నీవు ఆశించింది నీకు దక్కనప్పుడు
నిన్ను ఓదార్చేందుకు ఒక్కరూ రారు
అదే నీ జీవితం ఛితికినప్పుడు
ప్రతి ఒక్కరూ ఆరా తీస్తారు
నలుగురిలో నవ్వులపాలు కాకముందే
నీ బ్రతుకును నందనవనం చేసుకో
అనురాగం, ఆప్యాయతల్ని
నీ కోసం పంచే అదృష్టాన్ని వెతుక్కో
అవే కరువైతే జీవితానికి చరమ గీతం తప్పదు.